Jawel, het is zover. Ik ben verhuisd. Heb een nieuwe plek op het web gevonden. Een plek die misschien nog een beetje kaal en armoedig is, maar die van mij is en die ik naar eigen inzicht kan indelen. Ook heb ik een nieuwe camera en plan ik een nieuwe carrixc3xa9re.

Het lange wachten is voorbij. Ik blog weer. En dat doe ik vanaf nu op: www.marcusrudolph.nl.

In Arcen bezochten wij de kasteeltuinen. We haden geen idee. We dachten aan een klein kwartiertje. Maar je hebt er ook apen dus dat werd iets langer.

Prachtig park, dat wel. En het was schitterend weer toen we binnenkwamen. Maar later begon het toch ietwat te betrekken.

Het heeft lang geduurd voor we begrepen waarom deze koeien ons zo verbaasd, ja zelfs een beetje geschrokken aankijken. Op het moment zelf begrepen we de waarschuwing in ieder geval niet. We schreven hun verbaasde uitdrukking toe aan de tekening op hun gezicht. Ja ja, zo naief waren we.

Maar het feit is dat we regelrecht op een moeras afliepen en dat Monique en ik elkaar daar kwijtraakten en ieder afzonderlijk hebben we moeten vechten in het drijfzand om een wisse dood te ontlopen.

Nu zie ik het. De machteloosheid in hun ogen omdat wij niet konden begrijpen.

In Nationaal park De Meinweg (nooit van gehoord) werden blij verrast door een prachtig natuurgebied en een kudde semi-wilde paarden die zo aan mensen gewend waren dat ze bijna zelfstandig je rugzak konden openen om het brood eruit te vissen.

Op onze, bijna dagelijkse, wandelingen kwamen we in contact met verschillende van Gods schepselen. Bij de langharige geiten die de Hei bij Afferden begrazen voelde ik me opvallend snel thuis. Ik begreep ze en zij begrepen mij.

Het is een leuk land Nederland. Als je er nooit geweest bent, moet je er echt eens heengaan. Veel natuur, prachtige wolken en heel veel water. Je treft er ook bijzondere dieren aan die helemaal niet schuw zijn. Soms komen ze zelfs bij je drinken.

We zijn terug. Of, misschien beter gezegd, we zijn weggeweest. Op vakantie. We, of eigenlijk ik, wilde naar het zuiden. Ik dacht aan Frankrijk, Monique dacht meer aan Belgie. Wel, het werd Nederland. Zuid-Nederland. Dat wel. Dit hert vliegt op slechts enkele kilometers van de Belgische grens.

Wie had dat gedacht? Iedereen weet toch hoe een schoorsteen eruit ziet. Hoog, dun en hol. Zodat als je hem beklimt en boven aankomt je geen kant uitkan. Wel, dit geldt niet voor de allerhoogste schoorsteen van geheel Utrecht. Daar zit een deksel op.

Met prachtig weer en net niet teveel wind vertrokken Monique en ik ter gelegenheid van mijn 40e zo tegen negen uur ‘s avonds vanuit Westbroek om na een toch over de Westrand van Utrecht uiteindelijk in de omgeving van Lopik weer te landen.

Toen we vrijdagmorgen heel vroeg Westbroek binnenreden, hadden we geen idee dat we zaterdagavond hiervandaan zouden opstijgen met een ballon.